Fotowyprawa 10

Po 21-godzinnej podróży autokarem ("szczęśliwego odwołania lotu życzą linie easyJet") krótko po południu wysiadłem na placu Concorde w samym sercu francuskiej stolicy. Jest to ogromny plac z gigantycznym skrzyżowaniem, deptakami, fontannami i egipskim obeliskiem. Po przeciwnej stronie Sekwany widać równie monumentalny Palais Bourbon.

Egipski obelisk o wysokości 23 metrów wywieziony w latach 30. XIX wieku ze świątyni w Luksorze góruje nad placem Concorde.

Pola Marsowe, tereny zielone ograniczone z jednej strony przez Sekwanę oraz słynną Wieżę Eiffla, a z drugiej przez École Militaire. Na głównym planie pomnik upamiętniający bohaterów I wojny światowej.

Linia autobusowa 42 przejeżdża obok wielu popularnych obiektów Paryża, w tym przez Pola Marsowe. Dlatego jest to najtańszy sposób na objazdowe zwiedzenie miasta. Przy okazji warto zwrócić uwagę na organizację podróżowania - wsiadamy przednimi drzwiami, wysiadamy środkowymi.

Wieża Eiffla, jeden z symboli miasta powstały w latach 1887-1889 roku jako "wejście" na tereny wystawy światowej. W rzeczywistości jest dużo mniej smukła, niż wygląda na zdjęciach, ale i tak robi niezwykłe wrażenie.

Uliczki w pobliżu Place de Varsovie po drugiej stronie Sekwany.

Architektura Paryża oraz miejska infrastruktura. Na skrzyżowaniach (a raczej gigantycznych rondach) krzyżuje się mnóstwo dróg, a co bardziej intrygujące - nie ma oznakowania poziomego wyznaczającego poszczególne pasy ruchu. Przyznam się szczerze, że bałbym się po tym jeździć...

Sieć tramwajowa w Paryżu przestała ostatecznie istnieć w 1957 roku, by odrodzić się 35 lat później, gdy okazało się, że kombinacja metro+autobusy jest zbyt droga w budowie i źle zbilansowana. Ciekawostką jest, że każda z 4 dotychczas otwartych linii stanowi całkowicie niezależny system, a one same kursują po przedmieściach i często nie wjeżdżają nawet w granice administracyjne Paryża.

Linia T3 została otwarta w 2006 roku i jako jedyna porusza się w granicach administracyjnych Paryża, wzdłuż jego południowych obrzeży. Obsługiwana jest przez bardzo eleganckie, w pełni niskopodłogowe tramwaje Alstom Citadis.

Widok na Citadisa nadjeżdżającego z naprzeciwka.

Przystanek Porte de Versailles na linii T3 jest jednocześnie końcówką dla linii T2, lecz między nimi nie ma żadnego połączenia torowego. Linia jest również obsługiwana przez Citadisy, lecz o nieco odmiennym wyglądzie.

Niepozorne wejście na stację metra na wyspie Île de la Cité. Jest to jeden z najstarszych systemów kolei podziemnej na świecie rozbudowywany od 1900 roku i obejmujący ponad 14 linii. Niestety, wszystkie stacje są wykończone w stylu "dworcowa toaleta wczesny Gierek". Nie fotografowałem tam, ponieważ po historii z warszawskim ochroniarzem i brakiem znajomości francuskich regulacji w tej sprawie (oraz języka) wolałem nie ryzykować spotkania z jego francuskim odpowiednikiem.

Architektura Île de la Cité.

Widok na Palais de Justice Conciergerie.

W granicach administracyjnych miasta kursuje 58 linii autobusowych obsługiwanych przez przewoźnika RATP, a na przedmieściach jest ich jeszcze więcej. Eksploatowane są autobusy 12-metrowe (takie, jak widoczny na zdjęciu MAN) z dwoma drzwiami - dla pasażerów wsiadających i wysiadających.

Kontynuując wątek autobusów - linie miejskie mają numery dwucyfrowe, z których pierwsza oznacza przystanek końcowy w centrum, a druga - kierunek na obrzeżach. Linie podmiejskie posiadają numery trzycyfrowe, a ponieważ cała aglomeracja paryska jest gigantyczna, ich łączna liczba dochodzi do kilkuset.

Kolejny ze znanych paryskich symboli - katedra Notre Dame.

Sekwana przy Île de la Cité.

Nocnym pociągiem TGV dostałem się do Marsylii na samym południu Francji i w okolicach sobotniego południa wybrałem się na zwiedzanie tamtejszej sieci tramwajowej. Na zdjęciu widzimy tramwaj Bombardier Flexity Outlook na linii T2.

Nieczynny odcinek linii T2 w północnej części miasta, który ma zostać otwarty w tym roku. Nie przeszkodziło mi to oczywiście w przejechaniu się nim na skutek pomyłki - po prostu nie wiedziałem, że linia się już skończyła i tramwaj jedzie dalej tylko po to, by zawrócić na żeberku :).

Końcówka linii T1 na północno-wschodnich przedmieściach. Tramwaje w Marsylii jako jeden z trzech systemów we Francji przetrwały okres zamykania sieci dzięki obecności ślepego tunelu tramwajowego, którego nie dało się przystosować do ruchu autobusów. W roku 2007 jedyna ocalała linia 68 została zbudowana od zera i przedłużona do Les Caillols, zyskując numer T1, rozpoczynając tym samym projekt "Nowego tramwaju w Marsylii"

Autobus nieznanego w Polsce producenta Heuliez Bus na linii 12 z ładnymi widokami na góry. Mimo iż Marsylia położona jest nad Morzem, w tym miejscu kończą się Alpy, tworząc niespotykane w Polsce krajobrazy.

Torowisko linii T2 w centrum Marsylii otwarte w 2007 roku.

Bombardier Flexity Outlook w centrum miasta. We Francji rodzimy producent Alstom ma niemal monopol na dostawy taboru tramwajowego. Marsylia jest jednym z zaledwie dwóch lub trzech miast, które zdecydowały się na innego producenta.

Rzecz w Polsce niemożliwa - ulica przeznaczona wyłącznie dla ruchu pieszego i tramwajowego. Oto, jak powinno budować się sieci tramwajowe. Łatwa dostępność, a nie umieszczanie ich w samym środku wielopasmowych autostrad. Hałas to też wymysł ignorantów - tramwaje w Marsylii poruszały się niemal bezszelestnie dzięki nowoczesnemu taborowi i zadbanym torowiskom.

Prawdę mówiąc nie udało mi się ustalić, co to za budynek posłużył za tło dla tego zdjęcia.

Kolejny Heuliez Bus jedzie brzegiem portowym.

Stary Port pełen jachtów. W tle widać kopułę katedry.

Zabudowa portowa w Marsylii.

Pomnik na placu Castellane będącym sporym węzłem komunikacyjnym. Na zdjęciu widoczne pozostałości po sieci trolejbusowej zamkniętej w 2005 roku.

Ecole Nationale Supérieure d'Architecture de Marseille to uczelnia architektoniczna, której kampus zlokalizowany jest w dolinie między górami na południe od Marsylii w miejscowości Luminy. Wspominam o nim, bowiem to tutaj gościłem w zaprzyjaźnionym akademiku.

Ta góra to cel niedzielnej wyprawy.

Wędrówka traktami górskimi Luminy.

Wspinaczka nie była zwykłym spacerkiem ze względu na spore nachylenie oraz kamieniste zbocza.

Widok na Marsylię.

Widok kampusu ze szczytu. Za górami leży Marsylia, a jeszcze dalej - Morze Śródziemne skąpane w świetle słońca.

Wyspa na Morzu Śródziemnym.

Słońce nad Morzem Śródziemnym widziane ze szczytu góry. Pozostało nam zejście w dół i ktoś wymyślił, by zejść tym zachodnim, prawie pionowym zboczem. Było super, ale ze względów bezpieczeństwa nie bardzo dało się robić zdjęcia.

Ten budynek zapoczątkował erę wielkich "mrówkowców", które obecnie "zdobią" krajobrazy wielu miast świata. Nosi nazwę "Jednostka Mieszkaniowa" i został zaprojektowany przez słynnego architekta Le Corbusiera. Jednak w przeciwieństwie do naśladowców, trzyma on dość wysoki standard i jest zamieszkany przez klasę średnią. Mieszkańcy potocznie mówią na budynek "Le Corbusier" i tak też zwie się zlokalizowany obok niego przystanek autobusowy.

Uliczka w centrum Marsylii przeznaczona wyłącznie dla komunikacji miejskiej.

Kolejny Heuliez-Bus na linii 21 do kampusu w Luminy. Oprócz tego w skład taboru przewoźnika RTM wchodzą także autobusy Mercedes Citaro. Cechą szczególną jest całkowity brak autobusów dłuższych niż 12 metrów, a także wyposażenie ich w dwie pary drzwi identycznie, jak w Paryżu: przednie dla wsiadających, środkowe dla wysiadających.

Wąskie uliczki w centrum. Śmietnik na pierwszym planie znalazł się nieprzypadkowo. Marsylia to dość brudne miasto, a na dokładkę na czas mojej wizyty przypadł... strajk śmieciarzy. W dniu przybycia ulice dosłownie tonęły w stosach śmieci, z którymi nie było co robić. Wzięto się za nie dopiero w poniedziałek.

Reorganizacja marsylskiej sieci tramwajowej nie jest zakończona. W pobliżu Starego Portu znajdują się nieużywane rozjazdy w kierunku południowym, którymi w przyszłości tramwaje pojadą do placu Castellane oraz Quarte Septembre.

Bombardier skręca na północ na przyszłym skrzyżowaniu linii 2 i 3.

Przystanek Belsunce-Alcazar. Zwróćcie uwagę na stojące na peronach słupy sięgające mniej więcej do pasa. Są to... kasowniki biletowe, bowiem w Marsylii w przypadku tramwajów bilety kasuje się na peronach. Właściwie to nie wiem dokładnie, jak to rozumieć, gdyż w mieście obowiązują wyłącznie bilety czasowe, a tymczasem ciężko mi sobie wyobrazić sytuację, w której nadjeżdża tramwaj i np. 20 ludzi naraz rzuca się kasować bilety.

Spotkanie dwóch Bombardierów.

Łuk triumfalny w Marsylii.

Schody prowadzące do dworca kolejowego St Charles. Jest to dworzec czołowy położony w centrum miasta. Kończą tutaj swój bieg pociągi TGV z północy.

Widok ze szczytu schodów.